First partial skeleton of Delphinornis larseni Wiman, 1905, a slender-footed penguin from the Eocene of Antarctic Peninsula

Piotr Jadwiszczak and Thomas Mörs

Plain Language Abstract

The oldest fossil penguins from Antarctica are known from the Paleocene and Eocene. Bones found within the Eocene sedimentary rocks of NE Seymour Island (Antarctic Peninsula) are of particular importance. They are very numerous and diverse, possibly indicating diversification and proliferation of these flightless seabirds. Unfortunately, collected specimens are largely isolated bones, and rare partial skeletons are assignable solely to the largest, so called giant, penguins. Here, new data on the skeleton of Delphinornis larseni, the most abundant among non-giant Eocene penguins, are reported. The specimen was collected from the Submeseta Formation on Seymour Island and comprises the incomplete pelvis and numerous bones from the hind-limb skeleton, including a well-preserved tarsometatarsus (a foot bone). The tarsometatarsus is a diagnostic bone, i.e., it allows one to assign a set of associated bones to a particular species. The studied individual was a middle-sized penguin, similar (in this regard) to the extant Gentoo penguin. However, D. larseni was characterized by more elongated feet. The hip bones resembled their counterparts in larger extinct species. This bird was probably up to several years old, decidedly not a chick. The finding constitutes an indispensable source of information about early penguins.

Resumen en Español

In progress

Traducción: Enrique Peñalver (Sociedad Española de Paleontología) or Diana Elizabeth Fernández

Résumé en Français

In progress

Translator: Antoine Souron

Deutsche Zusammenfassung

Das erste Teilskelett von Delphinornis larseni Wiman, 1905, ein schlankfüßiger Pinguin aus dem Eozän der Antarktischen Halbinsel

Die ältesten Fossilnachweise von antarktischen Pinguinen stammen von der Seymourinsel (Antarktische Halbinsel) und werden in das Paläozän und Eozän gestellt. Paläozäne Reste sind extrem rar, wohingegen eozäne Funde zahlreich sind. Da neuerliche Teilskelett-Funde von der Antarktischen Halbinsel ausschließlich eozänen Riesenpinguinen zugeordnet werden, beruht die Systematik ihrer kleineren zeitgenössischen Verwandten auf isolierten Knochen, speziell auf dem Tarsometatarsus. In der vorliegenden Arbeit werden neue Skelettmerkmale von Delphinornis larseni, dem häufigsten unter den nicht-gigantischen eozänen Pinguinen, vorgestellt, Das hier beschriebene Exemplar wurde in der Submeseta-Formation auf der Seymourinsel aufgesammelt, es besteht aus dem nicht vollständig erhaltenen Becken und zahlreichen Knochen des Extremitätenskeletts, einschließlich eines guterhaltenen, diagnostischen Tarsometatarsus. Das Acetabularforamen ist, wie in größeren fossilen Pinguinen, deutlich kleiner als das längliche Ilioischiadoforamen. Dessen Öffnung, frei von Bindegewebe-Bedeckung, nahm vermutlich ein Drittel des Foramens ein. Wir nehmen an daß die Ischiumarterie, anders als bei heutigen Pinguinen, das Hauptblutgefäss war und weitgehend die Versorgung der Hinterextremität übernommen hat. Die proximale Fovea des Femurkopfes ist außergewöhnlich gut erhalten und zeigt den osteologischen Aspekt der Knochen-Ligamentverbindung. Wir vermuten daß das Individuum in der Körpergröße dem heutigen Pygoscelis papua entsprochen hat, aber durch verlängerte Füße gekennzeichnet war. Wir nehmen an daß es sich um einen vermutlich jungen, mehrere Jahre alten Vogel gehandelt hat.

Schlüsselwörter: Antarktis; Seymourinsel; spätes Eozän; frühe Sphenisciformes; Delphinornis larseni; neues Material

Translator: by author

Arabic

Translator: Ashraf M.T. Elewa

Polski

Pierwszy niekompletny szkielet Delphinornis larseni Wiman, 1905, smukłostopego pingwina z eocenu Półwyspu Antarktycznego

Najstarszy zapis kopalny pingwinów antarktycznych pochodzi z Wyspy Seymour (Półwysep Antarktyczny) i datuje się na paleocen i eocen. Kości paleoceńskie są niezwykle rzadkie, natomiast okazy z młodszej ze wspomnianych epok są liczne. Pomimo niedawnych odkryć niekompletnych szkieletów należących do olbrzymich pingwinów z eocenu Półwyspu Antarktycznego, wiarygodna systematyka współczesnych im mniejszych krewnych, znanych z izolowanych kości, pozostała zależna od cech kości stępowo-śródstopowej. W niniejszej pracy zostały zaprezentowane nowe dane na temat szkieletu Delphinornis larseni, najliczniejszego spośród mniejszych pingwinów eoceńskich. Opisany w niej okaz pochodzi z formacji Submeseta na Wyspie Seymour, zaś w jego skład wchodzi niekompletna miednica oraz liczne kości kończyny miednicznej, w tym dobrze zachowana (diagnostyczna) kość stępowo-śródstopowa. Otwór panewki stawu biodrowego jest, podobnie jak u większych pingwinów kopalnych, wyraźnie mniejszy niż wydłużony otwór biodrowo-kulszowy. W przypadku drugiego z nich, część nieprzesłonięta błoniastą tkanką łączną stanowiła przypuszczalnie jedną trzecią jego światła. Uważamy, że w przeciwieństwie do współczesnych pingwinów, tętnica kulszowa mogła stanowić główne naczynie krwionośne zaopatrujące większą część kończyny miednicznej. Proksymalny dołek głowy kości udowej jest wyjątkowo dobrze zachowany, ujawniając osteologiczny aspekt powierzchni kontaktu kości i więzadła. Przypuszczamy, że prezentowany osobnik był podobny pod względem wielkości ciała do współczesnego pingwina z gatunku Pygoscelis papua, ale charakteryzował się bardziej wydłużonymi stopami. Naszym zdaniem był to najprawdopodobniej ptak młody, najwyżej kilkuletni.
Słowa kluczowe: Antarktyda; Wyspa Seymour; późny eocen; wczesne Sphenisciformes; Delphinornis larseni; nowy materiał

Translator: Author (PJ)